براساس تقویم فرس قدیم ،شب سیزدهم تیرماه برابر است با شب سیزده آبان ماه شمسی .جشن تیر ماه سیزده شو در بند پی ومناطق کوه نشینی جنوب شهرستان بابل برگزار می شود.     

این جشن را در قدیم ،تیرگان می نامیدند. چون سیزدهمین روز هرماه قدیم نامگذاری می شده است.همزمان شدن نام روز با نام ماه را به عنوان تیرگان جشن می گرفتند.      

از جمله آیین های متداول در جشن تیر ماه سیزده شو، تفال قرآن کریم ،فال حافظ ، قراعت ادعیه به نیت مردگان وصرف 13 نوع خوراک ومیوه وشکستن گردو و خواندن سرود وامیری واشعار محلی به وسیله ی افراد خانواده به دور هم تا پاسی از شب می باشد.    

از دیگر برنامه های سنتی این شب آن است که عده ای از کودکان ونوجوانا ن با گرفتن یک چوب نازک وبلند و کیسه ای کوچک به در خانه ها می روند و بدون حرف زدن ( لال ) با چوب خود به صا حب خانه ضربه کوچکی می زنند وبه اصطلاح افراد خانواده از بیماری مصونیت پیدا می کنند وصا حب خانه نیز هدایایی از قبیل:برنج ومیوه های مختلف گردو به آنها می دهد.                     

ازدیگر مناسبت های این جشن آن است که ستاره ی تشتر یا تیشتر در شمال ایران در پاییزطلوع میکند. با طلوع آن فصل باران در این نواحی آغاز می شود.         

برخی  نیز عقیده دارند که این جشن به خاطر پرتاب تیر از سوی آرش کمانگیر از کوه دماوند و به سوی جیحون است که با تمام این نیرو این تیر از کمان جهیده بود و صلح افراسیاب و منوچهر را در پی داشت. ایرانیان در خصوص مردم مازندران،آن روز را جشن گرفتند این اتفاق مصادف بود با شب تیر ماه سیزده شو که طبق منابع مختلف ابوریحان بیرونی و بو علی سینا به این انگیزه اعتقاد دارند.